SEO Keywords: Romantic Varta

વાર્તા – ઈંજી. આશા શર્મા

પોતાની મા ના બીજા પતિ અભિષેકને તનુ પોતાના પિતા નહોતી માની શકતી.
અભિષેકને પોતાની મા થી દૂર કરવા માટે એક રાત્રે તેણે એવો પ્રયત્ન કર્યો કે…
‘‘અરે તનુ, તું કોલેજ છોડીને અહીં કોફી પી રહી છે? આજે ફરી બંક માર્યો કે શું? ઈટ્સ નોટ ફેર બેબી.’’ મોલ કે રેસ્ટોરન્ટમાં મિત્રો સાથે બેઠી તનુને જેાતા જ સૃષ્ટિ ચોંકીને બોલી.
પછી તનુ પાસેથી કોઈ જવાબ ન મળતા ઝંખવાયેલી સૃષ્ટિ તેના મિત્રો તરફ વળી.
પગમાં હાઈ હીલ, સ્ટાઈલમાં બાંધેલા વાળ અને લેટેસ્ટ વેસ્ટર્ન ડ્રેસમાં સજ્જ સૃષ્ટિને તનુના મિત્રો અપલક નજરે જેાઈ રહ્યા હતા.
ચાલો, હવે આવી જ ગઈ છે તો એન્જેાય કર.
કહેતા સૃષ્ટિએ કેટલીક નોટ તનુના પર્સમાં ઠાંસીને બધાને બાય કર્યું અને પછી રેસ્ટોરન્ટમાંથી બહાર નીકળી ગઈ.
તનુ, કેટલી હોટ છે તારી મોમ…
તું તો તેમની સામે કંઈ જ નથી…
તે સાંભળતાં જ રેસ્ટોરન્ટના દરવાજા સુધી પહોંચેલી સૃષ્ટિ હસી પડી.
જેાકે તેના માટે આ કોઈ નવી વાત નહોતી, કારણ કે તેને ઘણીવાર એવી કોમ્પ્લિમેન્ટ સાંભળવા મળતી હતી.
પણ તનુના ચહેરા પર પોતાની મા માટે ગુસ્સાના ભાવ સ્પષ્ટ જેાઈ શકાય છે.

સૃષ્ટિ ખૂબ સુંદર છે. એટલી આકર્ષક કે કોઈને પણ ફરીને જેાવા મજબૂર કરે છે.
તેને જેાઈને કોઈપણ કહી શકે છે કે હા, કેટલાક લોકો ખરેખર બીબામાં ઢાળીને બનાવવામાં આવે છે.
જેા સુંદરતાને લોકો વરદાન સમજે છે તે જ સુંદરતા સૃષ્ટિ માટે અભિશાપ બની હતી.
૫ વર્ષ પહેલાં જ્યારે તનુના પિતાનું એક દુર્ઘટનામાં મૃત્યુ થયું ત્યારે આ સુંદરતાએ ૧-૧ કરીને બધાં સગાંસંબંધી, મિત્રો અને ઓળખીતાના ચહેરા પરથી નકાબ ઉઠાવવાનું શરૂ કરી દીધું હતું.
નકાબની પાછળ છુપાયેલા કેટલાય ચહેરા તો એટલા ઘૃણાસ્પદ હતા કે તેમનાથી ગભરાઈને સૃષ્ટિએ આ દુનિયા જ છોડવાનો નિર્ણય કરી લીધો.
પણ ત્યારે તનુનો વિચાર આવી ગયો.
તેને લાગ્યું કે જ્યારે તે આ દુનિયાનો સામનો નથી કરી શકતી તો પછી આ નિર્દોષ તનુ કેવી રીતે કરી શકશે.

પછી તે જ દિવસોમાં તેના જીવનમાં આવ્યો હતો અભિષેક…
અભિષેક સૃષ્ટિના પતિનો સહકર્મી હતો અને તેમના મૃત્યુ પછી હવે સૃષ્ટિના, કારણ કે સૃષ્ટિને તેની ઓફિસમાં પોતાના પતિની જગ્યાએ દયાની દષ્ટિએ નોકરી મળી ગઈ હતી.
અભિષેક હજી કુંવારો કેમ હતો, તે બધા માટે કુતૂહલનો વિષય હતો.
આ રહસ્ય પહેલી વાર અભિષેકે જાતે જ સૃષ્ટિ સામે ખોલ્યું હતું કે પિતા વિનાના ઘરમાં સૌથી મોટા હોવાના લીધે નાના ભાઈબહેનની જવાબદારી નિભાવતા ક્યારે તેના લગ્નની ઉંમર નીકળી ગઈ, તેને ખબર જ ન પડી અને આ બધાની વચ્ચે જ ક્યારેક તેનું દિલ પણ તો કોઈના માટે આ રીતે ધબક્યું નહોતું જેાવું હવે સૃષ્ટિને જેાઈને ધબકે છે.

આ સાંભળીને એકવાર તો સૃષ્ટિ દંગ રહી ગઈ, પણ પછી વિચાર્યું કે કેમ કપાયેલ પતંગની જેમ સ્વયંને લૂંટાવા માટે છોડી દેવાય…
કેમ ન પોતાની ધુરા કોઈ વિશ્વાસપાત્રના હાથમાં સોંપીને નિશ્ચિત થઈ જાય.
પરંતુ તેના આ નિર્ણય પહેલાં તેના માટે તનુનો મત જણવો ખૂબ જરૂરી હતો અને તનુનો મત જાણવા માટે જરૂરી હતું તેનું અભિષેકને મળવું અને પછી તેનું તેના પિતા રૂપે સ્વીકાર કરવા સહમત થવું, કારણ કે તનુ હજી સુધી પોતાના પિતાને ભૂલી નહોતી શકી.
ભૂલી તો તે પણ ક્યાં હતી, પણ હકીકત એ છે કે જીવનની હકીકતને કડવી ગોળીની જેમ ગળવી જ પડે છે અને આ વાત તેની જેમ તનુ પણ જેટલી જલદી સમજી લે એટલું જ સારું છે.

અભિષેકનો સૌમ્ય અને સ્નેહાળ વ્યવહાર…
નાનીનું તનુને દુનિયાદારી સમજાવવું અને થોડીઘણી સામાજિક સલામતીની જરૂર પણ, જેાકે કદાચ સ્વયં તનુએ કમને જ પણ સૃષ્ટિ સાથે અભિષેકના સંબંધને સહમતી આપી દીધી.
અભિષેકને તેમની સાથે રહેતા લગભગ વર્ષ થવા આવ્યું હતું, પણ તનુ હજી તેને પોતાના દિલમાં વસાવેલી પિતાની તસવીરને ફ્રેમમાં ફિટ નહોતી કરી શકી.
તે તેને મમ્મીના પતિ રૂપે જ સ્વીકાર કરી શકી હતી, પોતાના પિતા રૂપે નહીં.
તનુએ એકવાર પણ અભિષેકને પપ્પા કહીને નહોતો બોલાવ્યો.
પિતાનું કસમયે જતા રહેવું અને મા ની નવા પુરુષ સાથેની નજદીકી તનુને ભાવનાત્મક રીતે ખૂબ કમજેાર બનાવી રહી હતી.
વાતવાતમાં ચીસાચીસ કરવી, દરેક જિદ્દ મનાવડાવવી, દરેક સમયે પોતાના મોબાઈલમાં ડૂબેલા રહેવું, અભિષેકનું ઓફિસથી ઘરે આવતા જ પોતાના રૂમમાં ઘૂસી જવું તનુની ટેવ બનતી જઈ રહી હતી.
તેની માનસિક સ્થિતિ જેાઈને ઘણીવાર સૃષ્ટિને પોતાના નિર્ણય પર અફસોસ થવા લાગતો.
પણ ત્યારે જ અભિષેક તનુના આ વ્યવહારને કિશોરાવસ્થાના સામાન્ય લક્ષણ કહીને સૃષ્ટિને આ ગિલ્ટમાંથી બહાર કાઢી દેતો હતો. અભિષેક નો સાથ મેળવીને મુરઝાયેલી સૃષ્ટિ ફરીથી ખીલવા લાગી હતી.

અભિષેક પણ તેને હંમેશાં સાજશણગાર કરેલી જેાવા ઈચ્છતો હતો.
તેથી તેના કપડાં, ઘરેણાં અને અન્ય એક્સેસરિઝ પર દિલ ખોલીને ખર્ચ કરતો હતો.
કદાચ લેટ લગ્ન થવાના લીધે પત્નીને લઈને પોતાની બધી દબાયેલી ઈચ્છાઓ પૂરી કરવા ઈચ્છતો હતો, પરંતુ તેનાથી વિપરીત તનુ પોતાની જાતને ખૂબ એકલ અને અસલામત અનુભવવા લાગી હતી.
પોતાની જાત સાથે ખૂબ બેદરદાર થઈ ગઈ હતી.
ધીમેધીમે તનુના કોમળ મનમાં એ લાગણી ઘર કરવા લાગી હતી કે મા ની સુંદરતા જ તેના જીવનનો સૌથી મોટો અભિશાપ છે.
જ્યારે પણ કોઈ તેની સરખામણી સૃષ્ટિ સાથે કરતું તો તનુના મનને બિલકુલ ગમતું નહોતું.
તેને સૃષ્ટિ માટે ઘૃણા થવા લાગી હતી.

હવે તો તેણે સૃષ્ટિની સાથે બહાર આવ-જા કરવાનું પણ લગભગ બંધ કરી દીધું હતું.
તેના મગજમાં એ જ ઊથલપાથલ રહેતી કે જે મા આટલી સુંદર ન હોત તો અભિષેકનું દિલ પણ તેની પર ન આવતું અને ત્યારે તે માત્ર તનુની મા હોત, અભિષેક કે કોઈ બીજાની પત્ની નહીં. મા ને પણ જુઓ.
કેટલી ઘમંડી લાગે છે આજકાલ તેના પગ જમીન પર ટકતા જ નથી…
દરેક સમયે અભિષેક આગળપાછળ ફરતો રહે છે.
તો શું આ બધું અભિષેકના પ્રેમના લીધે છે? જેા અભિષેક મા ના બદલે મને પ્રેમ કરવા લાગે તો? પછી મા શું કરશે? કેવી એકદમ જમીન પર આવી જશે…
કલ્પના માત્રથી જ તનુ ખીલી ઊઠી.

તનુના મનમાં ઈર્ષાની આગ ભભૂકવા લાગી હતી.
તેના મગજે ઝડપથી વિચારવાનું શરૂ કરી દીધું હતું.
કેટલાય પ્રકારની યોજનાઓ મનમાં બનાવવા લાગી.
અચાનક તનુના હોઠ પર એક કુટિલ હાસ્ય દેખાયું.
આખરે તેને રસ્તો સૂઝવા લાગ્યો હતો.
હા, હું હવે અભિષેકને મારો બનાવીશ…
તેને મા થી દૂર કરીને તેનું ઘમંડ તોડીશ…
તનુએ આ નિર્ણય લેવામાં બિલકુલ મોડું ન કર્યું.
પરંતુ આ એટલું સરળ નહોતું, આ વાત પણ તે સારી રીતે સમજતી હતી.

પોતાની યોજનાને તેના અસલી અંજામ સુધી પહોંચાડવા માટે તેણે અભિષેક પર નજર રાખવાનું શરૂ કરી દીધું.
તેની પસંદ-નાપસંદનું ધ્યાન રાખવા લાગી.
તેની પસંદ-નાપસંદને સમજવાનો પ્રયાસ કરવા લાગી.
તેના ઓફિસથી આવતા જ તે તેના માટે પાણીનો ગ્લાસ લાવીને મૂકતી.
હા, અભિષેકને જેાઈને પ્રેમથી હસવામાં તેને જરૂર થોડો સમય લાગતો હતો.
‘‘મા, માથામાં ખૂબ દુખાવો થાય છે… થોડો બામ લગાવી દો ને…

તનુએ જેારથી ચીસ પાડી તો તેના રૂમમાં દોડીને ગયો, જેાયું તો તનુ પથારી પર ઊંધા મોંએ પડી હતી.
શોર્ટ પહેરીને ઊંઘેલી તનુએ પોતાના શરીર પર ચાદર કંઈક એ રીતે નાખેલી હતી કે તેની ખુલ્લી જાંઘે અભિષેકનું ધ્યાન એક ક્ષણ માટે જ, પોતાની તરફ ખેંચી લીધું.
તેને વિચિત્ર લાગ્યું તો ચાદર બરાબર ઓઢાડીને તેના માથા પર હાથ મૂક્યો.
તાવ નહોતો.
સૃષ્ટિ શાકભાજી લેવા ગઈ હતી, હજી પાછી નહોતી આવી.
તેથી તે તનુના માથાની બાજુમાં બેસીને તેનું માથુ પંપાળવા લાગ્યો.
તનુએ ખસીને અભિષેકના ખોળામાં માથું મૂકી દીધું તો અભિષેકને સારું લાગ્યું.
તેને વિશ્વાસ બેસવા લાગ્યો કે કદાચ હવે તેમના સંબંધમાં જામેલો બરફ ઓગળી જશે.
ધીમેધીમે તનુ અભિષેક સાથે ખૂલવા લાગી.
ક્યારેક ક્યારેક સૃષ્ટિની ગેરહાજરીમાં તે અભિષેકને જિદ્દ કરીને બહાર લઈ જતી.
ચાલતાં ચાલતાં ક્યારેક તેનો હાથ પકડી લેતી તો ક્યારેક તેના ખભા પર હાથ ટેકવી લેતી.

અભિષેક પણ પૂરો પ્રયાસ કરતો હતો તેને ખુશ રાખવાનો.
તે તેના જીવનમાં પિતાની દરેક કમીને પૂરી કરવા ઈચ્છતો હતો, પરંતુ ક્યારેક ક્યારેક તે વિચારોમાં પડી જતો હતો કે આખરે તનુ તેની પાસેથી શું ઈચ્છે છે, કારણ કે તનુએ અત્યાર સુધી તેને પપ્પા કહીને સંબોધિત નહોતો કર્યો.
તે હંમેશાં તેની સાથે કોઈપણ સંબોધન વિના જ વાત કરતી હતી.
બહાર જતા કપડાંની બાબતમાં તનુ અભિષેકની પસંદના રંગના કપડાં જ પહેરતી હતી.

એક દિવસે પાર્કમાં બેંચ પર અભિષેકના ખભાને અડીને બેઠેલી તનુએ અચાનક અભિષેકને પૂછી લીધું, હું કેવી લાગું છું.
જેવી દરેક પિતાને પોતાની દીકરી લાગે છે…
એકદમ પરી જેવી… અભિષેકે ખૂબ જ સહજતાથી જવાબ આપ્યો.
પણ તેને સાંભળીને તનુના ચહેરાની સ્માઈલ ગાયબ થઈ ગઈ.
પછી મનોમન બબડી કે કઈ માટીનો બનેલો છે આ માણસ…
હું તો તેને મારી મોહજાળમાં ફસાવવા ઈચ્છુ છું અને આ છે કે મારામાં પોતાની દીકરી શોધી રહ્યો છે…
અથવા તો આ માણસ ખૂબ નાદાન છે કે પછી ખૂબ જ ચાલાક…
ક્યાંક એવું તો નથી કે આ મારી પહેલની રાહ જેાઈ રહ્યો છે? લાગે છે કે હવે મારે મારો માસ્ટર સ્ટ્રોક અજમાવવો પડશે અને પછી મનોમન કંઈક નક્કી કરી લીધું.
‘‘અભિષેક, મા ની તબિયત ખૂબ ખરાબ છે. તેમને મારી જરૂર છે.
મારે ૨-૪ દિવસ માટે ત્યાં જવું પડશે. તું તનુનું ધ્યાન રાખજે પ્લીઝ…
સૃષ્ટિએ અભિષેકના ઓફિસથી આવતા જ કહ્યું તો તનુની તો જાણે મનની ઈચ્છા પૂરી થઈ ગઈ.
તે આવી જ કોઈ તકની લાગમાં હતી.
તે કાન લગાવીને બંનેની વાતો સાંભળવા લાગી.
થોડી જ વારમાં સૃષ્ટિએ કેબ બોલાવી અને ૪ દિવસ માટે પોતાની મા ના ઘરે જતી રહી.
જતાં-જતાં તેણે તનુને ગળે લગાવીને સમજાવી કે તે પોતાનું અને અભિષેકનું ધ્યાન રાખે.

અભિષેકને રાત્રે ઊંઘતા પહેલાં શાવરબાથ લેવાની ટેવ હતી.
જ્યારે તે નહાઈને બાથરૂમમાંથી બહાર આવ્યો તો તનુને પોતાના બેડ પર ઊંઘેલી જેાઈને ચોંકી ગયો.
રૂમની ડિમ લાઈટમાં પારદર્શક નાઈટીમાંથી તનુના કિશોર અંગ ડોકિયું કરી રહ્યા હતા.
તનુ બેસુધ પડી અભિષેકની પ્રતિક્રિયાની રાહ જેાઈ રહી હતી.
અભિષેક થોડી વાર તો ત્યાં ઊભો રહ્યો, પછી ધીમેથી તનુને ચાદર ઓઢાડી અને લાઈટ બંધ કરીને લોબીમાં આવીને બેસી ગયો.

સવારે દૂધવાળાએ જ્યારે ઘંટડી વગાડી તો તેને ભાન આવ્યું કે તે આખી રાત અહીં સોફા પર જ ઊંઘી રહ્યો હતો.
તનુ હતાશ થઈ ગઈ.
અભિષેકને પોતાની તરફ ખેંચવા માટે કઈ દોરીથી બાંધે તેને…
તેના બધાં હથિયાર એક-એક કરીને નિષ્ફળ થઈ રહ્યા હતા.
કાલે તો મા પણ પાછી આવી જશે…
પછી તેને આ સોનેરી તક નહીં મળે…
તેણે જે કંઈ કરવાનું છે આજે જ કરવું પડશે.
તનુએ આજે આરપારની ગેમ રમી લેવાનું વિચારી લીધું.

રાત લગભગ અડધી થઈ હતી.
અભિષેક ઊંઘમાં બેસુધ હતો.
ત્યારે અચાનક કોઈના સ્પર્શથી તેમની આંખ ખૂલી ગઈ.
જેાયું તો તનુ હતી.
તેને વળગેલી.
અભિષેક થોડીવાર તો એમ જ પડી રહ્યો, પછી ધીમેથી પડખું ફેરવ્યું.
અભિષેક તનુના મોં પર ઝૂકવા લાગ્યો.
તનુ પોતાની યોજનાની સફળતા પર ખુશ થઈ રહી હતી.
અભિષેકે ધીમેથી તેના માથાને ચૂમ્યું અને પછી પોતાની પર આવેલા તેના હાથને છોડાવી તનુને ત્યાં ઊંઘતી મૂકીને લોબીમાં આવીને ઊંઘી ગયો.
તે દિવસે સન્ડે હતો.

સૃષ્ટિ થોડી વાર પહેલાં મા ના ઘરેથી આવી હતી.
નહાઈને અને નાસ્તો કર્યા પછી સૃષ્ટિ અભિષેકને મા ની તબિયત વિશે જણાવવા લાગી.
તનુના કાન તે બંનેની વાત તરફ લાગેલા હતા.
તે ડરી રહી હતી કે ક્યાંક અભિષેક તેની હરકતોની ફરિયાદ સૃષ્ટિને ન કરી દે.
અચાનક સૃષ્ટિએ જરા શરમાઈને કહ્યું, ‘‘અભિ, મા ઈચ્છે છે કે હવે આપણા બંનેનું પણ એક બેબી હોવું જેાઈએ.’’ આ સાંભળતાં જ તનુને ઝાટકો લાગ્યો.
‘લો, હવે આ દિવસ જેાવાનો જ બાકી રહ્યો હતો. હવે આ ઉંમરે મા ફરીથી મા બનશે… હં.’ તનુએ વિચારીને મોં બગાડ્યું.

‘‘સૃષ્ટિ, મને તનુના પ્રેમમાં કોઈ ભાગીદારી ન જેાઈએ…
તારાથી આ વાત છુપાવવા માટે હું માફી માગુ છું, પણ તારી સાથે લગ્ન કરતા પહેલાં જ મેં નિર્ણય લીધો હતો કે મને તનુ મારા એકમાત્ર સંતાન રૂપે સ્વીકાર્ય છે, તેથી મેં કોઈને જણાવ્યા વિના આપણા લગ્ન પહેલાં જ મારી નસબંધીનું ઓપરેશન કરાવી લીધું હતું.’’ અભિષેકે કહ્યું.
આ સાંભળીને સૃષ્ટિ અને તનુ બંને ચોંકી ગયા.
‘‘આપણે તનુનું ખાસ ધ્યાન રાખવું પડશે સૃષ્ટિ…
૧૬ વર્ષની તનુ મનથી હજી પણ ૬ વર્ષની અબોધ બાળકી છે…
તે પોતાની જાતને ખૂબ એકલી અનુભવી રહી છે…
કોઈપણ બહારની વ્યક્તિ તેના ભોળપણનો ખોટો લાભ ઉઠાવી શકે છે.
બાપ વિનાની આ માસૂમ બાળકી કેટલી ડરેલી છે.
તેનો મને છેલ્લા ૩ દિવસમાં અહેસાસ થઈ ગયો.
તને ખબર છે, આને રાત્રે કેટલો ડર લાગે છે? તેને જ્યારે ડર લાગતો હતો ત્યારે તે કેટલી નિર્દોષતાથી મને વળગી જતી હતી…
ના સૃષ્ટિ, હું તનુનો પ્રેમ કોઈ બીજા સાથે ન વહેંચી શકું…
હું ખૂબ ખુશનસીબ છું કે કુદરતે મને આટલી વહાલી દીકરી આપી છે.’’

સૃષ્ટિ અનિમેષ નજરે તેને જેાઈ રહી હતી.
અને તનુ? તે તો શરમથી પાણીપાણી થયેલી જાણે જમીનમાં ખૂંપી જવા ઈચ્છતી હતી.
પછી અભિષેકે આવીને ગળે લગાવી લીધી તો તે ડરી ગઈ.
આંખમાંથી વહેતા આંસુની સાથે મનનો બધો મેલ ધોવાઈ ગયો.
સૃષ્ટિએ પાછળથી આવીને બંનેને પોતાની આગોશમાં સમેટી લીધા.
અભિષેકે તનુના ગાલ થપથપાવતા કહ્યું, ‘‘હવે બન્યું છે આ સાચા અર્થમાં સ્વીટ હોમ…’’ તનુએ હસીને ધીમેથી કહ્યું, ‘‘લવ યૂ પાપા.’’ અને ફરી તેમને વહાલથી ભેટી પડી.

વાર્તા – ડો. મમતા મેહતા ‘પિંકી’

ખૂબસૂરત જેાર્જેટની હળવા વર્કની યલો સાડી પર મેં મેચિંગ એક્સેસરિઝ પહેરીને અરીસામાં જેાઈ ગર્વભેર સ્મિત કર્યું.
પછી વાળમાંથી નીકળેલી લટને ખસેડતા મનોમન બધાના ચહેરા શિખા, નેહા, રૂપા, આશા, અંજલિ, પ્રિયા, લીના યાદ કર્યા કે આજે તો બધાને ઈર્ષા થશે.
મનોમન શાંતિ, ગર્વ અને સંતુષ્ટિનો શ્વાસ લેતા હું લુક નિહાળી રહી હતી કે એટલામાં અવાજ આવ્યો, ‘‘ઓ ઐશ્વર્યા રાય, હવે મહેરબાની કર અરીસા પર અને ચાલ. આપણે રિસેપ્શનમાં જ જઈ રહ્યા છીએ કોઈ ફેશન પરેડમાં નહીં.’’
‘‘ઉફ્…’’ ગુસ્સામાં મારી મુઠ્ઠી વળી ગઈ કે તેમને સહેજ પણ સાજ-શણગાર ગમતો નથી. મારા ચુપ રહેવાનો તો સવાલ જ નહોતો.
તેથી બોલી, ‘‘રિસેપ્શનમાં પણ જઈશું તો વ્યવસ્થિત જ જઈશું ને…
તમારી જેમ કઢંગી રીતે તો નહીં…
સમાજ અને સાહેલીઓમાં મારી પ્રતિભા છે… સમજ્યા?’’ તે પણ શું ચુપ રહેવાના હતા.
તેથી બોલ્યા, ‘‘પ્રતિભા મારા લીધે છે તારા મેકઅપના લીધે નહીં. કમાઉં છું…
૪ પૈસા લાવું છું…
સમાજમાં ૨ પૈસા આપું છે, તો તારી પ્રતિભા વધે છે…
આવી મોટી પ્રતિભાવાળી.’’
મેં પલટવાર કર્યો, ‘‘હા તો એમ સમજેા. તમારી, તમારા ઘરની પ્રતિભા જાળવી રાખવા, સ્ટેટસ બચાવી રાખવા માટે જ તો તૈયાર થઈને જાઉં છું.’’
‘‘આ રીતે સજવાના ચક્કરમાં રિસેપ્શનની પાર્ટી પૂરી ન થઈ જાય.’’ હું પણ બોલી,
‘‘જ્યારે જુઓ જલદીજલદી… તમારે શું કરવું પડે છે… બસ શર્ટ પહેર્યો, પેન્ટ ચઢાવ્યું અને થઈ ગયા તૈયાર… માથા પર એટલા વાળ પણ નથી, જે સેટ કરવામાં ટાઈમ લાગે.’’
તેઓ ચિડાઈને બોલ્યા, ‘‘તારી સાથે તો વાત કરવી જ નકામી છે. આવવું હોય તો ચાલ, નહીં તો રહેવા દે… આવા મૂડમાં જવા કરતાં સારું છે કે ન જવું.’’

હું ડરી ગઈ કે જેા ન ગયા તો સાહેલીઓના ઊતરેલા મોઢા કેવી રીતે જેાઈશ, ‘‘ના… ના… જવું તો છે જ.’’ હું ફટાફટ ચંપલ પહેરતા બોલી.
રિસેપ્શન લોનની બહાર જ રૂપા મળી ગઈ.
બોલી, ‘‘હાય રિયા, આવી ગઈ? મને તો લાગ્યું કે ક્યાંક હું જ મોડી પડી, પણ સારું થયું તું મળી ગઈ… અને બધા આવી ગયા?’’
હું હસી, ‘‘અરે, મને શું ખબર આવ્યા કે નહીં.
હું તો હમણાં જ તારી સામે જ આવી છું.’’ તે હસી પણ કંઈ ન બોલી.

આમતેમ નજર ફેરવતા તેણે મારી પર નજર નાખી.
હું મનોમન હસી, ‘‘જેાઈ લે બેટા, બરાબર જેા અને બળ… બળી રહી છે એટલે જ તો કંઈ બોલતી નથી અને બોલે પણ શું. હવે અહીં જ ઊભી રહીશ કે અંદર પણ આવીશ. ચાલ જરા જેાઈએ અંદર કોણકોણ આવ્યું છે.’’
‘‘હા… હા… ચાલ.’’ અમે ગેટ પર સ્વાગત માટે ઊભા મહેમાનોનું અભિવાદન સ્વીકારીને અંદર ગયા.
સ્ટેજ પર સજીધજીને ઊભેલા દૂલ્હાદુલ્હનને કવર આપ્યું.
પછી ખાણીપીણીના સ્ટોલ તરફ ગયા. ત્યાં બધા દેખાયા.
અમને જેાતા જ તે અમારી તરફ આવી.
આ તેમના મિત્રોમાં બિઝી થઈ ગયા અને હું મારી સાહેલીઓમાં.

શિખા જેાતા જ બોલી, ‘‘હાય, નીલમ સેટ તો ખૂબ સરસ લાગે છે. અસલી છે?’’
હું બોલી, ‘‘અરે, હા. તને તો ખબર જ છે કે નકલી વસ્તુ મને ગમતી જ નથી.’’
આશાએ કટાક્ષ કર્યો, ‘‘તો આ સાડી પરનું વર્ક પણ અસલી છે કે શું?’’ મેં પણ જવાબ આપ્યો, ‘‘ના, પણ જેાર્જેટ અસલી છે.’’
નેહાએ બંગડીઓ પર હાથ ફેરવ્યો, ‘‘આ સરસ લાગે છે. આ પણ અસલી છે?’’ મેં કહ્યું, ‘‘પૂરા અઢી લાખની છે. હવે તું જ વિચાર અસલી છે કે નકલી.’’
નિશી બોલી, ‘‘અરે, હમણાં મારા માસીએ લીધી છે. પૂરા ૪ લાખની હીરાની બંગડીઓ… એટલી સરસ ડિઝાઈન છે કે બસ જેાતા જ રહી જાઓ.’’
મેં ગુસ્સા પર કાબૂ રાખ્યો, ‘‘પણ હીરાની બંગડીઓમાં તે વાત નથી, જે આ બારીક નકશીકામમાં હોય છે અને આજકાલ હીરા પહેરો તો ખબર જ નથી પડતી કે અસલી છે કે નકલી.
બજારમાં ડાયમંડના એવાએવા આર્ટિફિશિયલ સેટ્સ મળે છે કે અસલીનકલી એક જેવું દેખાય છે.
તેથી હું તો ડાયમંડની જ્વેલરી લેતી જ નથી.’’ લીના બોલી,
‘‘ગમે તે હોય ડાયમંડ તો ડાયમંડ જ છે. ભલે કોઈને ખબર પડે કે ન પડે, પણ મનને તો સેટિસ્ફેક્શન રહે છે કે પોતાની પાસે હીરા છે.’’ મેં મોં બગાડ્યું,
‘‘હાય એવા હીરાનો શું ફાયદો, જેની પોતાને જ ખબર હોય. અરે, વસ્તુની અસલી કિંમત તો ત્યારે વસૂલ થાય જ્યારે ૪ લોકો વખાણ કરે, નહીં તો શું… જાતે જ લાવો, જાતે જ પહેરો. જાતે જ જુઓ અને લોકરમાં મૂકી દો.’’
અંજલિ એ નેહાને જેાઈ, ‘‘હા, સાચું જ તો છે.
વસ્તુ ખરીદવાની મજા તો ત્યારે છે જ્યારે ૪ લોકો તેને જુએ, નહીં તો શું અર્થ વસ્તુ લેવાનો…
હવે જેા આજે રિયા આ બધું ન પહેરતી તો આપણને કેવી રીતે ખબર પડતી કે તેની પાસે છે કે નહીં.’’ નેહા બોલી,
‘‘છોડ ને, ચાલ જેાઈએ ખાણીપીણીમાં શું છે. સોનાહીરાની વાતોથી તો પેટ ભરાશે નહીં ને.’’
‘‘હા… હા… ચાલો. જેાઈએ શું-શું છે.’’ કહેતા બધા સ્ટોલ તરફ ગયા.

એટલામાં કોઈનો પગ મારા ચંપલ પર પડ્યો.
ચંપલ ખેંચાયા તો પટ્ટો તૂટી ગયો. હવે ચાલુ કેવી રીતે?
હું રડમશ થઈ ગઈ કે હવે તો આ બધાને મજા આવશે.
અરે, શું કરું કેવી રીતે તેમની નજરથી બચાવું.
પછી વિચાર્યું અહીં જ ઊભી રહું, પણ શિખાએ મને ખેંચી, ‘‘ચાલ ને ઊભી કેમ છે?’’
હું લંગડાતી ચાલવા લાગી, ‘‘કંઈ નહીં, કંઈ નહીં.’’ કહીને થોડી આગળ વધી પણ ફરી લંગડાવા લાગી.
હવે બધા મને ઘેરીને ઊભા થઈ ગયા, ‘‘અરે, શું થયું? કેવી રીતે થયું? શું તૂટ્યું? પગમાં વાગ્યું કે શું? ચક્કર આવ્યા કે શું?’’ હવે તેમને શું કહેતી કે મારા ચંપલ તૂટી ગયા.

ખૂબ જ વિચિત્ર સ્થિતિ ઊભી થઈ.
શિખા બોલી, ‘‘ચંપલ અસલી નહોતા કે શું? આમ કેવી રીતે તૂટી ગયા?’’
હું ગુસ્સામાં બોલી, ‘‘તે સોનાના નહોતા… ચામડાનું જ સોલ હતું નીકળી ગયું.’’
શિખાએ મંચુરિયન ખાધું, ‘‘અરે, ગુસ્સે ન થા. મેં તો એટલે પૂછ્યું કે તું ક્યારેય કોઈ વસ્તુ નકલી પહેરતી જ નથી.’’
અંજલિએ હસીને તેના હાથ પર તાળી મારી, ‘‘હવે તું એક કામ કર, ચંપલ કોઈ ખૂણામાં કાઢી દે અને એમ જ ફર. કોણ જેાવાનું છે કે તેં પગમાં ચંપલ પહેર્યા છે કે નહીં.’’ બધા હસવા લાગ્યા.
ઈચ્છા તો થઈ કે તેમના મોઢા પર ૧-૧ થપ્પડ જડી દઉં, પણ મન મારીને ચુપ જ રહી.
હવે ન ખાવામાં મન નહોતું ન રિસેપ્શનમાં રોકાવાનું.
મોબાઈલ કરીને તેમને બોલાવ્યા, તે આવ્યા.
તેમને એક ખૂણામાં લઈ જઈને એ રીતે ફાટી જાણે વાદળ, ‘‘જેાયું… જેાયું તમારા… તમારા જલદીજલદીના ચક્કરમાં મારું કેટલું અપમાન થયું… જરા ૨ મિનિટ મને વ્યવસ્થિત જેાઈ લેવા દીધું હોત તો સારી ચંપલ કાઢીને પહેરી લેતી, પણ ના, મારું અપમાન થાય તો તમને મજા જ આવશે ને… હવે ખુશ છો ને… કરો એન્જેાય મારા અપમાનને.’’ તેમણે જેાયું.

ચંપલને મારા પગ સહિત રૂમાલથી બાંધ્યા તો હું થોડી ચાલવા લાયક થઈ, પણ હવે રોકાવાનો તો સવાલ જ નહોતો.
મેં તેમના હાથ પકડ્યા અને ઘરે જવા નીકળી, પણ સાહેલીઓનું કટાક્ષ કરતું હાસ્ય મારો પીછો કરી રહ્યું હતું.
હું તેની પર વરસી રહી હતી, ‘‘ઘરેથી નીકળતી વખતે ટોકવા કે ઝઘડો કરવાની તમને હંમેશાં ટેવ છે. તેથી આજે મારું આટલું અપમાન થયું. જરા શાંતિથી કામ લેતા તો હું પણ વ્યવસ્થિત ચંપલ પહેરી લેતી.’’
મારી આંખ વરસી રહી હતી, ‘‘હવે બીજી વાર આ સાહેલીઓને શું મોં બતાવીશ અને બતાવીશ તો જડબાતોડ જવાબ આપવો પણ જરૂરી છે, પરંતુ આ ત્યારે શક્ય છે જ્યારે અઢીત્રણ હજારના ચંપલ મારા પગમાં હશે. સમજ્યા?’’
તેમનો જવાબ સાંભળ્યા વિના મેં જેારથી દરવાજેા બંધ કર્યો અને વિચારવા લાગી, ‘કાલે જ સૌથી મોંઘા શોરૂમમાં જઈને ચંપલ ખરીદીશ, પણ આ લોકોને કેવી રીતે બતાવીશ, એ વિચારવું પડશે…’

વાર્તા – અનિતા લલિત

બેઠકમાં બેસેલી શિખા રાહુલના વિચારોમાં ખોવાયેલી હતી. તે નહાઈને તૈયાર થઈને સીધી અહીં આવીને બેઠી હતી.
તેની સુંદરતા ઊગતા સૂરજ સમાન હતું.
સોનેરી ગોટાની કિનારીવાળી લાલ સાડી, હાથમાં લાલ બંગડી, માથા પર ચાંલ્લો, સેંથામાં ચમકતું સિંદૂર જાણે સૂરજને પડકાર આપી રહ્યા હતા.
ઘરના બધા લોકો ઊંઘી રહ્યા હતા, પરંતુ શિખાને આખી રાત ઊંઘ ન આવી.
લગ્ન પછી તે પહેલી વાર પિયર આવી હતી.
પગ ફેરની વિધિ અને આજે રાહુલ એટલે કે તેનો પતિ તેને પાછો લેવા આવવાનો હતો.
તે ખૂબ ખુશ હતી.
તેણે એક નજર બેઠક પર ફેરવી.
તેને યાદ આવ્યો તે દિવસ જ્યારે તે ખૂબ નાની હતી અને તેની મમ્મીનો પાલવ પકડીને ડરેલી દીવાલના ખૂણામાં ઘૂસી રહી હતી.

નાના અહીં જ દીવાન પર બેસી તેમના દીકરા અને વહુને જેાતા નિર્ણય સંભળાવી રહ્યા હતા, ‘‘માલા, હવે તેની છોકરી સાથે અહીં જ રહેશે, આપણી સાથે. આ ઘર તેનું પણ તેટલું જ છે જેટલું તમારું.
એ સાચું છે કે મેં માલાનાં લગ્ન તેની વિરુદ્ધ કરાવ્યા હતા, કારણ કે છોકરાને તે પ્રેમ કરતી હતી, તે આપણી જેમ ઉચ્ચ કુળનો નહોતો, પરંતુ જયરાજ (શિખાના પપ્પા) ના કસમયે ગુજરી જવાથી તેના સાસરીવાળાએ તેની સાથે મોટો અન્યાય કર્યો.
તેમણે જયરાજના ઈન્શ્યોરન્સનો બધો પૈસો હડપી લીધો અને મારી દીકરીને નોકરાણી બનાવીને દિવસરાત કામ કરાવીને આ બિચારીનું જીવવું હરામ કરી દીધું.
હું જાણતો નહોતો કે દુનિયામાં આટલા સ્વાર્થી લોકો પણ હોય છે કે તેમના દીકરાની છેલ્લી નિશાનીથી પણ મોં ફેરવી લે.
બસ હવે હું જેાઈ શકતો નથી.

આ વિશે મેં ગુરુ સાથે વાત કરી લીધી છે અને તેમનું પણ માનવું છે કે માલા દીકરીને તે લાલચુ લોકોની ચુંગાલમાંથી બહાર કાઢી અહીં લઈ આવો.’’
થોડી વાર પછી ફરી બોલ્યા, ‘‘હજી હું જીવિત છું અને મારામાં એટલી તાકાત છે કે હું મારી દીકરી અને તેની આ ફૂલ જેવી છોકરીનું ધ્યાન રાખી શકું…
હું પરિવારના દરેક સભ્ય પાસેથી એ જ આશા રાખું છું કે તમે પણ ભાઈની ફરજ નિભાવો.’’
પછી નાનાએ ખૂબ વહાલથી તેને ખોળામાં બેસાડી હતી.
તે સમયે રાજકુમારી જેવી લાગતી હતી.
ઘરના બધા સભ્યે આ નિર્ણય સ્વીકારી લીધો હતો અને તેની મમ્મી પણ ઘરમાં પહેલાંની જેમ હળીમળી ગઈ હતી.
મમ્મી એક સ્કૂલમાં શિક્ષિકાની નોકરી કરતી હતી.
આ રીતે તેમણે કોઈને લાગવા ન દીધું કે તે કોઈની પર બોજ છે.
નાના અને નાનીને કુટુંબના કુળગુરુમાં આસ્થા હતી.
બધાના ગળામાં એક લોકેટમાં તેમની જ તસવીર રહેતી હતી.
કોઈ પણ મોટો નિર્ણય લેતા પહેલાં ગુરુની આજ્ઞા લેવી જરૂરી હતી.
શિખાએ બાળપણથી જ આ માહોલ જેાયો હતો.
તેથી તે પણ ગુરુમાં શ્રદ્ધા રાખવા લાગી હતી.

બિઝી હોવા છતાં સમય કાઢીને તેની મમ્મી ગુરુના ફોટા સામે બેસીને પૂજા કરતી હતી.
ક્યારેક-ક્યારેક તે પણ મમ્મી સાથે બેસતી અને ગુરુને એક જ પ્રાર્થના કરતી કે ગુરુ, મને એટલી મોટી ઓફિસર બનાવજેા કે હું મારી મમ્મીને તે તમામ સુખ અને આરામ આપી શકું, જેનાથી તે વંચિત રહી છે.
એટલામાં કોઈ અવાજથી શિખાના વિચારોમાં ભંગ પડી ગયો.
તેણે વળીને જેાયું.
હવાના લીધે બારી ખૂલી ગઈ હતી.
ઊઠીને શિખાએ બારી બંધ કરી.
આંગણામાં જેાયું તો શાંતિ છવાયેલી હતી.

ઘડિયાળમાં જેાયું તો સવારના ૬ વાગ્યા હતા.
હજી બધા ઊંઘી રહ્યા છે, વિચારીને તે પણ સોફા પર આડી પડી.
તે ફરી અતીતના વિચારોમાં ખોવાઈ ગઈ…
જ્યાં સુધી નાના જીવિત રહ્યા, ઘરમાં તે રાજકુમારી અને મમ્મી રાણીની જેમ રહ્યા, પણ આ સુખ તે બંનેના નસીબમાં વધારે દિવસનું નહોતું.

૧ વર્ષ પછી અચાનક એક દિવસ હૃદયના ધબકારા બંધ થઈ જવાથી નાના ગુજરી ગયા.
બધું એટલું અચાનક થયું કે નાનીને આઘાત લાગ્યો.
તેમની દીકરી અને પૌત્રી વિશે વિચારવું તો દૂર, તેમને પોતાનું ભાન પણ ન રહ્યું.
તે તેમના દીકરા પર નિર્ભર છે અને પરિસ્થિતિના આ નવા સમીકરણે શિખા અને તેની મમ્મી માલાના જીવનને ફરીથી ક્યારેય દૂર ન થનાર દુખના દરવાજા પર લાવીને ઊભા કરી દીધા.

કસમયે નાના ગુજરી જવાથી અને નાનીના ડગમગતા માનસિક સંતુલને જમીન-મિલકત, રૂપિયાપૈસા, ત્યાં સુધી કે ઘરના વડીલના પદ પર મામાએ કબજે કરી લીધો.
હવે ઘરમાં જે પણ નિર્ણય લેવાતો તે મામામામીની મરજીથી થતો.
થોડા સમય માટે તો તે નિર્ણય પર નાનીની હા ની મહોર લગાવતા, ત્યાર પછી આ વિધિ પણ બંધ થઈ ગઈ.
નાના મામામામી નોકરીનું બહાનું બનાવીને તેમનો ભાગ લઈને વિદેશમાં જઈ વસી ગયા.
હવે બસ મોટા મામામામી જ ઘરના વડીલ હતા.
મમ્મીનો નોકરી સિવાયનો સમય કિચનમાં પસાર થતો હતો.

મમ્મી સવારે ઊઠીને ચા-નાસ્તો બનાવતી.
તેનું અને પોતાનું ટિફિન બનાવતી વખતે કોઈ ને કોઈ નાસ્તાની ડિમાન્ડ આવતી, મમ્મી ના પાડી શકતી નહોતી.
તમામ કામ પૂરા કરી, દોડતાંદોડતાં સ્કૂલ પહોંચતી.
કેટલીક વાર તો શિખાને સ્કૂલ મોડા જવાથી ઠપકો પણ આપતા.
આ જ રીતે સાંજે ઘરે જતા જ્યારે મમ્મી પોતાની ચા બનાવે, ત્યારે એક પછી એક ઘરના સભ્ય ચા માટે આવતા અને પછી તે કિચનમાંથી બહાર નીકળી જ ન શકે.
શિખા રાત્રે અભ્યાસ કરતાંકરતાં મમ્મીની રાહ જેાતી કે ક્યારે તે આવે તો કોઈ સવાલ અથવા સમસ્યાનો ઉકેલ પૂછે, પરંતુ મમ્મીને કામમાંથી જ નવરાશ નથી અને તે પુસ્તક લઈને જ ઊંઘી જતી.
જ્યારે મમ્મી આવે ત્યારે ખૂબ જ પ્રેમથી તેને ઉઠાડીને ખવડાવતી અને ઊંઘાડી દેતી.

પછી બીજા દિવસે સવારે વહેલા ઊઠીને તેને ભણાવતી.
જેા તે ક્યારેક મામા કે મામી પાસે કોઈ પ્રશ્નનો હલ પૂછવા જતી તો તેઓ હસીને તેની મજાક ઉડાવીને કહેતા, ‘‘અરે બેટા, આટલું ભણીને શું કરવું છે? તારે ઓફિસર તો બનવું નથી. ચાલ, મમ્મીની થોડી મદદ કર. આ જ કામ લાગશે.’’ તે ચિડાઈને પાછી જતી રહેતી, પરંતુ તેમની આવી વાતથી તે હિંમત ન હારી, તેના મનમાં નિરાશાને ઘર બનાવવા ના દીધું, પણ તે મક્કમ મને અભ્યાસ કરતી.

મામામામી તેમનાં બાળકો સાથે ઘણી વાર બહાર ફરવા જતા અને બહારથી જ ખાઈને આવતા, પરંતુ ભૂલથી પણ ક્યારેય તેને કે તેેની મમ્મીને પૂછતી નહીં કે તેમણે પણ બહાર આવવું છે કે નહીં? જ્યારે પણ ઘરમાં કોઈ સ્વાદિષ્ટ વસ્તુ બનતી ત્યારે મામી તેમના બાળકને પહેલાં સર્વ કરતા અને તેમને વધારે આપતા.
તે એક બાજુ ચુપચાપ તેની પ્લેટ લઈને, તેનો નંબર આવવાની રાહ જેાતી.
સૌથી છેલ્લે મામી તેને બનાવટી મીઠાશભર્યા અવાજે કહેતી, ‘‘અરે દીકરી, તું પણ આવી ગઈ. આવઆવ.’’ કહીને વધેલુંઘટેલું કંજૂસાઈથી તેની પ્લેટમાં આપતી.

દુખી મને કહેતી કે કાશ, આજે મારા પપ્પા હોત, તો મને કેટલો પ્રેમ કરતા, પ્રેમથી ખવડાવતા.
કોઈની હિંમત ના થતી, જે તેમની આ રીતે મજાક ઉડાવતા કે ખાવાપીવા માટે તરસતી.
તે ઓશીકામાં મોં છુપાવીને ખૂબ રડતી, પણ પછી મમ્મી આવતા પહેલાં જ મોં ધોઈને હસવાનું નાટક કરવા લાગતી કે ક્યાંક મમ્મીએ તેના આંસુ જેાઈ લીધા તો તેમને ખૂબ દુખ થશે અને તે પણ તેની સાથે રડવા લાગશે, જે તે ઈચ્છતી નહોતી.

એકાદ વાર તેણે ગુરુને પરિવાર તરફથી મળતી આ મુશ્કેલીની વાત કરવા ઈચ્છી, પરંતુ ગુરુએ દરેક વાર કોઈ ને કોઈ બહાનાથી તેને ચુપ કરાવી દીધી.
તે સમજી ગઈ કે દુનિયાની જેમ ગુરુ પણ બળવાનના સાથી છે.
જ્યારે તે નાની હતી, ત્યારે આ વાતથી અજાણ હતી, પણ જેમજેમ મોટી થઈ, તેને વાત સમજમાં આવવા લાગી અને તેની અસર એવી થઈ કે તે તેની ઉંમર પ્રમાણે જલદી અને વધારે સમજદાર થઈ ગઈ.
તેની મહેનત અને લગન કામ આવી અને એક દિવસ તે મોટી ઓફિસર બની ગઈ.
ગાડીબંગલો, નોકરચાકર, એશોઆરામ હવે તેની પાસે બધું જ હતું. તે દિવસે માદીકરી એકબીજાના ગળે મળીને એટલા રડ્યા કે પથ્થરદિલ થઈ ગયેલા મામામામીની આંખમાં આંસુ આવી ગયા.

નાની પણ ખૂબ ખુશ હતા અને પૂરા પરિવારને ફોન કરીને તેમણે ગર્વથી આ સમાચાર આપ્યા.
તે બધા લોકો, જે વર્ષોથી તેને અને તેની મમ્મીને આ પરિવાર પર એક બોજ સમજતા હતા, ‘સાસરીમાંથી કાઢેલી’, ‘પિયરમાં આવીને રહેનાર’ સમજીને શંકાની નજરથી જેાતા હતા અને તેમને જેાઈને મોં ફેરવી લેતા હતા, આજે તે જ લોકો તે બંનેની પ્રશંસા કરતા થાકતા નહોતા.
મામામામીએ તો ઓફિસર બનવાની ક્રેડિટ પોતે લીધી અને ગર્વથી ચાલતા હતા.
સમયનું ચક્ર જાણે ફરી ફરવા લાગ્યું હતું.
હવે મમ્મી અને શિખા પ્રત્યે મામામામીની વર્તણૂક બદલાવા લાગી હતી.
દરેક વાતમાં મામી કહેતા, ‘‘અરે દીદી, બેસો ને. તમે બસ હુકમ કરો. તમે બહુ કામ કરી લીધું.’’ મામીનું આ રૂપ જેાઈ શિખા ખુશ થતી.

આ દિવસ માટે તો તે કેટલી તરસી હતી.
જ્યારે સરકારી બંગલામાં જવાની વાત આવી, ત્યારે સૌપ્રથમ મામામામીએ તેમનો સામાન પેક કર્યો, પણ નાનીએ જવાની ના પાડી, એમ કહીને કે આ ઘરમાં નાનાની યાદો વસેલી છે.
તે આ ઘર છોડીને ક્યાંય નહીં જાય.
જેને જવું હોય, તે જઈ શકે છે. મમ્મી નાનીના દિલની સ્થિતિ સમજતી હતી.
તેથી તેમણે પણ જવાની ના પાડી.
તે સમયે શિખાએ પણ શિફ્ટ થવાનો પ્રોગ્રામ કેન્સલ કરી દીધો.
આ દરમિયાન એક ખૂબ જ સંસ્કારી અને હેન્ડસમ ઓફિસર, જેનું નામ રાહુલ હતું, તેના તરફથી શિખાને લગ્નનો પ્રસ્તાવ આવ્યો.

રાહુલે આગળ આવીને શિખાને જણાવ્યું કે તે તેને ખૂબ પ્રેમ કરે છે અને તેની સાથે લગ્ન કરવા ઈચ્છે છે.
શિખાને પણ રાહુલ ગમતો હતો.
રાહુલ શિખાને તેના ઘર, તેની મમ્મી સાથે પણ મળાવવા લઈ ગયો હતો.
રાહુલે તેને જણાવ્યું કે કેવી રીતે પપ્પાના ગુજરી ગયા પછી મમ્મીએ તેનું આખું જીવન માત્ર ને માત્ર તેના ઉછેરમાં આપી દીધું.
ઘરેઘરે કામ કરી, દિવસરાત સીવણ-ગૂંથણ કરીને તેને આ લાયક બનાવ્યો કે આજે તે આટલો મોટો ઓફિસર બની ગયો છે.
તેની મમ્મી માટે તે અને તેના માટે તેની મમ્મી બંનેની એ જ દુનિયા હતી.
રાહુલ કહેતો હતો કે હવે તેની ૨ છેડાની દુનિયાનો ત્રીજેા છેડો શિખા છે, જે બાકીના ૨ છેડાનો સહારો બનશે અને મજબૂતાઈથી બાંધી રાખશે.
આ સાંભળીને શિખાએ અનુભવ્યું હતું કે આ દુનિયા કેટલી નાની છે.
તે સમજતી હતી કે માત્ર તે દુખી છે, પણ અહીં તો રાહુલ પણ કાંટા પર ચાલતાંચાલતાં અહીં સુધી પહોંચ્યો છે.
હવે તે બંને હમસફર બની ગયા છે, તો તેમનો માર્ગ પણ એક જ છે અને મંજિલ પણ.

રાહુલની મમ્મી શિખાને મળીને ખૂબ ખુશ થયા.
તેમની થનારી વહુ આટલી સુંદર, શિક્ષિત તથા સંસ્કારી છે, આ જેાઈને તે ખૂબ ખુશ હતા.
તેમણે તરત જ ગળામાંથી સોનાની ચેન કાઢીને શિખાના ગળામાં પહેરાવી દીધી અને પછી શિખાને કહ્યું, ‘‘બસ દીકરી, હવે તું જલદીથી અહીં મારી પાસે આવી જ અને મારા આ ઘરને ઘર બનાવી દે.’’
પણ એક વાર ફરી શિખાના પરિવારજનો તેની ખુશીની આડે આવી ગયા.
રાહુલ બીજી જ્ઞાતિનો હતો અને તેને ત્યાં માંસ શોખથી ખવાય છે જ્યારે શિખાનો પરિવાર પંડિત સમાજનો હતો, જે માંસ તો દૂર ડુંગળીલસણથી પણ દૂર રહેતા હતા.

ઘરમાં બધા રાહુલ સાથે તેના લગ્ન વિરુદ્ધ હતા.
જ્યારે શિખાની મમ્મી માલાએ શિખાને આ લગ્ન માટે ના પાડી તો શિખા નારાજ થઈને બોલી, ‘‘મમ્મી, તું પણ ઈચ્છે છે કે ઈતિહાસ ફરીથી રિપીટ થાય? ફરી એક જિંદગી આ ધાર્મિક પરંપરા અને દુનિયાદારી આગળ અગ્નિમાં પોતાનું જીવન સ્વાહા કરે? તું પણ મમ્મી…’’ કહેતાંકહેતાં શિખા રડી પડી.
શિખાના સવાલ સમક્ષ માલા નિરુત્તર થઈ ગઈ.
તે ધીરેથી શિખા નજીક આવી અને તેનું માથું પંપાળતા ધીરેથી બોલ્યા, ‘‘મને માફ કરી દે મારી દીકરી. વધતી ઉંમરે નજર જ નહીં, મારી વિચારવાની શક્તિ પણ ધૂંધળી કરી દીધી હતી.
મારા માટે તારી ખુશી પહેલાં, બીજું પછી…
આપણે આજે જ આ ઘર છોડી દઈશું.’’

જ્યારે મામામામીને ખબર પડી કે શિખાનો નિર્ણય દઢ છે અને માલા પણ તેની સાથે છે, તો બધાનો ગુસ્સો શાંત થઈ ગયો.
અચાનક તેમને ગુરુનું ધ્યાન આવ્યું કે કદાચ તેમના કહેવાથી શિખા તેનો નિર્ણય બદલી દે.
વાત ગુરુ સુધી પહોંચી તો તેઓ ગુસ્સે થયા.
તે શિખાને સમજાવવા લાગ્યા, શિખાએ તેમના મોં પર આંગળી મૂકીને તેમને ચુપ રહેવાનો ઈશારો કર્યો અને પછી તેના ગળામાં પહેરેલું તે ફોટાવાળું લોકેટ ઉતારીને તેમની સામે ફેંકી દીધું.
બધા ગુસ્સે થઈને કહેવા લાગ્યા, ‘‘શિખા, આ શું ગાંડપણ છે?’’ ગુરુ પણ આશ્ચર્યચકિત થઈને તેને જેાવા લાગ્યા.
તેની પર શિખા મક્કમ અવાજે બોલી, ‘‘તમારી પૂજા બહુ કરી અને જેાઈ લીધી તમારી શક્તિ, જે માત્ર ને માત્ર પોતાનો સ્વાર્થ જુએ છે. મારું સર્વસ્વ હવે મારો થનારો પતિ રાહુલ છે, તેનું ઘર જ મારું મંદિર છે, તેની સેવા તમારા પાખંડી ધર્મ અને ભગવાનથી પહેલાં છે.’’ કહેતા શિખા ત્યાંથી તરત જ ઊભી થઈને નીકળી ગઈ.

શિખાના આત્મવિશ્વાસ સમક્ષ બધાએ સમર્પણ કરી દીધું અને પછી ધામધૂમથી તેના રાહુલ સાથે લગ્ન કરાવ્યા.
અચાનક વાદળના ગડગડાટથી શિખાની આંખ ખૂલી ગઈ.
આંગણામાં લોકોની અવરજવર શરૂ થઈ ગઈ હતી.
તે ઊઠી અને વિચારવા લાગી, અહીં બેઠાબેઠા તેની આંખ શું લાગી ગઈ તે તો તેનું અતીત એક વાર ફરી જીવીને આવી. ‘ રાહુલ હવે કોઈ પણ સમયે તેને લેવા આવતો હશે.’ એ વિચારીને સ્મિત કરવા લાગી.