વાર્તા - પૂનમ અહમદ
રાત્રેમાત્ર પડખા ફેરવ્યા હતા, ઊંઘ જ ન આવી, તો પછી સવારે તાજગી કેવી રીતે લાગે. ૪ વાગે પથારી છોડી દીધી. સમીર હજી ઊંઘી રહ્યા હતા, પરંતુ તેમને મારી રાતભરની બેચેનીની જાણ હતી, ઊંઘમાં આદતવશ ખભા થપથપાવતા રહેતા હતા. બોલતા રહ્યા હતા, ‘‘સુહાની, ઊંઘી જ. ચિંતા ન કર.’’
મેં ફ્રેશ થઈને પાણી પીધું અને પોતાના માટે ચા મૂકી. પછી ૨૦ વર્ષની દીકરી પીહુના રૂમમાં પણ ધીરેથી જેાઈ લીધું, તે ઊંઘી રહી હતી. હું ચુપચાપ બાલ્કનીમાં આવીને બેસી ગઈ. રાહ જેાવા લાગી કે ક્યારે સવાર પડે ને હું બહાર ફરવા માટે નીકળી જાઉં. સોસાયટીના રસ્તાની સફાઈ કરનાર છોકરીઓ કામ પર લાગી ગઈ હતી. મારા દિલમાં આ છોકરીઓ પ્રત્યે ખૂબ દયા અને પ્રેમ રહેતા હતા. લગભગ ૨૦ થી ૫૦ વર્ષની ઉંમરના લોકો આટલી વહેલી સવારે પોતાનું કામ શરૂ કરી ચૂક્યા હતા. જેાકે મુંબઈમાં આ દશ્ય સામાન્ય છે, પરંતુ તેમની મહેનત જેાઈને દિલ મીણની જેમ પીગળી રહ્યું હતું.
આ બધાને જેાઈ રહી હતી, પરંતુ મમ્મીની ખૂબ ચિંતા થઈ રહી હતી. રાત્રે તેમણે ફોન પર જણાવ્યું હતું કે તેમનું બીપી ખૂબ હાઈ રહે છે. તેઓ પડી પણ ગયા હતા અને થોડી ઈજા થઈ હતી. સાંભળતા જ મનમાં થઈ આવ્યું કે તેમને જેાઈ આવું. પીહુએ કહ્યું પણ હતું કે નાનીને વીડિયોકોલ કરી લે મમ્મી, પરંતુ ૮૦ વર્ષના મારા મમ્મીને વીડિયોકોલ કરતા આવડતું નહોતું.
તેમને ઘણી વાર કહ્યું છે કે મમ્મી, વોટ્સએપ અથવા વીડિયોકોલિંગ શીખી લો. તમને ફોનમાં જેાઈને તો સંતોષ થશે, પરંતુ તેમને આ બધી ટેક્નોલોજીમાં કોઈ રસ નહોતો. હું તરફડી રહી છું કે તેમની પાસે જાઉં, તેમને જેાઉં, તેમની સારસંભાળ લઉં, પરંતુ પિયર નહીં જાઉં, તે નિર્ણય કરી લીધો છે તો કરી લીધો છે.
૫ વર્ષ પહેલાં જ્યારે હું રુડકી પિયરમાં ગઈ હતી ત્યારે ત્યાંથી એ નિર્ણય કરીને આવી હતી કે હવે અહીં ક્યારેય નહીં આવું. હું પોતાનાથી ઘણા બધા વર્ષ મોટા પોતાના ભાઈબહેનના નફરતભર્યા દિલની કડવાશને સહન કરી શકતી નહોતી. વર્ષો પછી પણ તેઓ મારાથી નારાજ હતા. તેમની નજરમાં મેં એવો તો કયો ગુનો કર્યો છે જેને માફ ન કરી શકાય અને તે ગુનો હતો પ્રેમ કરવાનો. બ્રાહ્મણની દીકરી થઈને એક મુસ્લિમ સાથે પ્રેમલગ્ન કરવાનો ગુનો. સ્વાર્થી અને લાલચુ ભાઈબહેન અડગ સમીરને કેવી રીતે સમજી શકે.
એ તો મમ્મી હતી કે સમીરને પહેલી વાર મળતા સમજી ગઈ હતી કે તેમની દીકરી સમીર સાથે હંમેશાં ખુશ રહેશે. મમ્મીએ કેવી રીતે આ સમાજનો સામનો કર્યો છે, તે હું જ જાણું છું. હું ખૂબ નાની હતી ત્યારે પપ્પા ચાલ્યા ગયા હતા. તે સ્થિતિમાં જેા મમ્મી પોતાના પગ પર મજબૂતાઈથી ઊભી થઈ ન હોત તો અમે આ ભાઈબહેનની સામે કેવી રીતે જીવ્યા હોત, તે વિચારીને ડર લાગે છે.
આકાશમાં જ્યારે એટલું અજવાળું દેખાયું કે હવે ટહેલવા જવાશે ત્યારે મેં મારા જૂતા પહેર્યા અને ધીરેથી ઘરની બહાર નીકળી ગઈ. જેાકે આજે પગલાં સુસ્ત હતા. જેવું મન હતું, તેવી જ ચાલ હતી. બિલકુલ થાકેલી, ઉદાસ. ગાર્ડનના ચક્કર કાપવાની સાથેસાથે આજે મન ભૂતકાળની ગલીમાં પણ ફરી રહ્યું હતું. જ્યારે મેં મમ્મીને મારા દિલની વાત જણાવી હતી, ત્યારે તેમણે માત્ર એટલું પૂછ્યું હતું, ‘‘શું તું એડજસ્ટ કરી લઈશ? બધું અલગ હશે?’’
મેં કહ્યું હતું, ‘‘હા મમ્મી. બધું સારું થશે. સમીરને હું આ ૩ વર્ષમાં સારી રીતે સમજી ગઈ છું.’’
‘‘તમે બંને ક્યારે લગ્ન કરવા ઈચ્છો છો?’’
‘‘મમ્મી, જ્યારે તમે કહેશો ત્યારે કરીશું.’’
‘‘તો પછી ઠીક છે, લગ્ન જલદી કરાવી દઉં છું, પરંતુ જેા તારા ભાઈબહેનને અણસાર પણ આવશે તો મુશ્કેલ થશે.’’
